hoe de roman tot stand kwam
en alles wat er gebeurt sinds hij uit is...
Weblog index
Augustus 2010
Januari 2010
November 2009 Oktober 2009 September 2009 Juli 2009 Juni 2009 Mei 2009 April 2009 Maart 2009 Februari 2009 Januari 2009 December 2008 November 2008 Oktober 2008 September 2008 Augustus 2008 Juli 2008 Juni 2008 Mei 2008 April 2008 September 2007 April 2007 November 2006
Prijs € 12,50
ISBN 9789078761112
Te bestellen in de boekhandel
of via internet bij uitgeverij Tobi Vroegh
Update woensdag 11 augustus 2010
Zo, ik heb ruim een half jaar niet aan dit blog gewerk, waar je de indruk van zou kunnen krijgen dat er niet zo veel meer is gebeurd rond Tika. Deze indruk is correct :-)Het enige echt belangrijke wat er nog gebeurd is, is dat er 250 exemplaren van Tika naar de Nederlandse bibliotheken zijn verstuurd. Dit vind ik heel fijn want zo hebben mensen er gemakkelijk toegang toe. Verder heb ik hier in Utrecht een tijdje bij Broese (boekhandel) op de plank gestaan, dat vond ik ook wel stoer. Het artikel in de Libelle Balance leverde weinig extra verkoop op, het ging ook niet echt over Tika maar meer over leven met een bipolaire stoornis. Er stond wel een soort voetnoot onder het artikel met de verwijzing naar het boek.
Op moment van schrijven hebben we al een nieuwe ster aan het firmament met een autobiografische roman over manisch depressiviteit: Carice de Wildt! Zie het weblog van Carice, en de site van Koosje het boek.
Het Parooltheater vond ik trouwens leuk om te doen. We hadden een genoeglijk middagje met z'n dertigen. Kees Eskes speelde heel mooi op de piano.
Laatste puntje: ik ben bezig met een nieuw boek, of liever gezegd twee nieuwe boeken.
Het eerste boek is een avonturenroman/liefdesverhaal/kookboek. "Bezig" wil hier zeggen, dat ik de eerste versie, die ik twee jaar geleden heb geschreven, heb geopend en dat ik nu mijn gedachten laat gaan over wat ik er verder mee kan.
Het tweede boek wordt niet voor publicatie. Het is een satire op de gang van zaken bij een bepaalde organisatie in psychiatrisch patiëntenland. Alleen als het heel, heel goed wordt, dan ziet u het ooit nog wel in druk verschijnen. Maar voorlopig is het puur ter vermaak van mezelf.
Update vrijdag 22 januari 2010
Het wordt nu wel erg spannend, met de Libelle Balance die bijna uitkomt. Namelijk op 26 januari.En op zondag 7 februari treed ik op in het Parooltheater in Amsterdam. Het wordt een voorleesmiddag. Ik ben het aan het voorbereiden. Dat doe ik door stukken uit Tika te zoeken waar een zekere opbouw in zit, en waar veel dialoog in zit. Die zijn volgens mij het leukste om voor te lezen.
Update 1 januari 2010
Dank!
Iedereen die een reactie heeft gestuurd in 2009: hartelijk bedankt! Jullie mailden massaal dat jullie Tika in één keer uitlazen. Meer kan ik me niet wensen. Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen bedankt. Ik mocht bij jullie mijn boek presenteren en via jullie heb ik ook mooie publiciteit gehad in de PLUSminus, de UWV-perspectief en in de Libelle Balance die uitkomt op 26 januari 2010. Bedankt alle mensen die me aanspraken op Landelijke Dagen van de Vereniging. Jullie zeiden dat jullie mijn stukken altijd met plezier lezen, dat is fijn om te horen. Bedankt alle lieve mensen met spontane complimenten. Bedankt Uitgeverij Tobi Vroegh, voor het enthousiasme.
Update 28 november 2009
Tika blijft goed verkopen. Voornamelijk via de website van de uitgeverij, en ook op markten waar Uitgeverij Tobi Vroegh aanwezig is met een kraam.Het boek trekt een eigen spoor. Het wordt opgepakt, gelezen en doorgegeven.
Tika is geen éénmalige actie. Het maken van een boek is me zo goed bevallen, dat ik bezig ben met een tweede boek. Dit wordt geen vervolg op de autobiografie, maar een roman. Het verhaal speelt zich af in een dorp, een stad, en een chaotische psychiatrische inrichting. Meer wil ik er nog niet over kwijt. Wel over het schrijfproces. Net als bij Tika, schrijf ik een paar weken lang iedere week een aantal pagina's, en dan laat ik het acht of negen weken liggen. Als ik het dan weer pak, zie ik waar het verhaal om vraagt. Ik weet nog niet welk verhaal ik precies ga vertellen in dit nieuwe boek. Tijdens het schrijven zal dat wel duidelijk worden.
Update 16 oktober 2009
Afgelopen week heb ik een erg leuke fotoshoot gehad voor de Libelle. Het was prachtig weer. We hebben gefotografeerd in een oud hofje in de binnenstad. Omdat het nummer in januari uitkomt, mocht er geen groen op de foto staan, dat was nog niet zo simpel.
Met Carice de Wildt ben ik naar Pieter Overduin geweest, om als schrijvers dingen uit te wisselen. Verder ben ik nog steeds bezig met Bob de Ruiter een toernee op de rails te zetten. We krijgen steeds beter idee van hoe we dit moeten aanpakken. We willen graag langs opleidingen met onze verhalen.Het interview in de Libelle komt niet in oktober maar in januari, en dan niet in de gewone Libelle maar in de Libelle Balans. De journaliste heeft me voor de tweede keer geïnterviewd, deze keer bij mij thuis, want het wordt een veel langer artikel. Komende vrijdag komt de fotografe. Ik heb voorgesteld bij het Willem Arntszhuis te gaan fotograferen. Het nieuwe gebouw is wel fotogeniek.
Verder ontvang ik nog steeds regelmatig kaartjes, mailtjes, en brieven. Het wordt me nu echt wel duidelijk, dat mensen het enorm waarderen dat je met zo'n verhaal naar buiten komt.
Verder ben ik voor de PLUSminus aan het werken aan een artikel over de stemmingswisselingen van Multatuli. In de Volledige Werken is genoeg te vinden over deze stemmingswisselingen, met name in zijn persoonlijke brieven. Dit artikel publiceer ik uiteraard als het klaar is op deze website, maar dat kan nog wel even duren want die man heeft vreselijk veel brieven geschreven.
En dan heb ik ook nog onlangs Willem Nolen geïnterviewd, over preventie bij manisch depressiviteit. Een zeer prettige man die heel goed dingen kan overbrengen.
Update 1 september 2009
Van Tika zijn nu 320 exemplaren verkocht. Aan de ene kant weinig, als je rekent dat er nog ruim 600 liggen. Aan de andere kant, als je bedenkt dat dus 320 mensen het verhaal tot zich hebben genomen en er leesplezier aan beleefd hebben, dan is het toch ook wel weer veel. Het is vakantieperiode geweest en dus hoor ik nu van mensen die het hebben meegenomen op vakantie en aan het zwembad hebben gelezen. Morgen word ik geïnterviewd voor de Libelle. In oktober zal er een depressie-special verschijnen. Naar wat ik heb begrepen komt er een portrettenreeks van vier mensen met allemaal een verschillende soort depressie. Deze interview-aanvraag komt via de patiëntenvereniging. Ik heb gevraagd of de gegevens van de patiëntenvereniging en de boekgegevens van Tika konden worden opgenomen. Volgens de journaliste kon dat. Dat zou natuurlijk super zijn. Na het interview in UWV-Perspectief, kwamen er allemaal nieuwe leden binnen bij de patiëntenvereniging, en bestellingen bij de uitgeverij. Dus iets dergelijks verwacht ik dan ook wel van de Libelle.Vandaag was ik op het kantoor van uitgeverij Tobi Vroegh en daar wachtte me een verrassing.
Ik had een afspraak tussen 13.00 en 14.00. Om 14.30 liep ik de deur uit (het was een beetje uitgelopen) en daar stond een leuke meneer. Die had opgebeld naar de uitgeverij of ik daar wel eens kwam en wanneer dan, want dan wilde hij een boek kopen en laten signeren.
Goed, hij had dus al een half uur in de gang gewacht en kreeg zijn gesigneerde boek. Terwijl ik een opdracht voorin schreef trok hij achter zijn rug een bos met 20 rode rozen vandaan: voor mij, en gefeliciteerd met je boek! Ik was helemaal perplex.
Ik hoop dat hij veel plezier beleeft aan het boek en dat hij mij nog eens mailt als hij het uit heeft, wat hij ervan vond.
Verder hebben Carice de Wildt en ik op 21 juli een poging gedaan om bij de presentatie van de luisterboeken van Pieter Overduin te zijn. Helaas was net die avond het treinverkeer rond Utrecht hopeloos. We konden niet naar Rotterdam komen want de bliksem was ingeslagen bij Woerden. We gaan nu een andere keer afspreken met Pieter.
Update 3 juli 2009
Tika loopt goed. Uitgeverij Tobi Vroegh overweegt zich aan te sluiten bij het Centraal Boekhuis. Ze kunnen de bestellingen nauwelijks meer verwerken. Ook is besloten dat er een tweede druk gaat komen. Het boek is niet in de "grote" media opgepikt maar ik heb het idee dat het zichzelf verspreidt via mond-op-mondreclame. Het interview in UWV-Perspectief helpt natuurlijk ook wel mee. Wat de Mijn Geheim oplevert aan verkoop is volgens mij niet zoveel, er stonden ook geen gegevens van het boek bij het artikel. Maar goed, wel weer een artikel over manische depressiviteit in een tijdschrift.
De eerste opwinding over het uitkomen van Tika is wat geluwd. Er staat wel een recensie in de PLUSminus, en er verschijnt deze maand nog een artikel in de Mijn Geheim en één in UWV-perspectief. Verder heb ik op 9 mei opgetreden met collega-schrijver Bob de Ruiter, auteur van Mijn Vrouw Kwijt.Dit optreden is ons goed bevallen. We maken plannen voor een toernee in het najaar.
De mailtjes van lezers stromen met enige regelmaat binnen. De zin die overal terugkomt: we lazen het in één keer uit. Ik hoop maar, dat de enthousiaste lezers het boek ook aanbevelen in hun omgeving.
Verder zit ik natuurlijk ook niet stil. Ik ben begonnen met een nieuw boek. Deze keer helemaal fictie.
Ook wil ik hier graag even de aandacht vestigen op Pieter Overduin. Pieter heeft zijn boeken Ik houd van mijzelf en dat is wederzijds... en God is in de war, hij denkt dat hij Pieter is... die allebei gaan over manisch-depressiviteit, uitgegeven als luisterboek. Een goed initiatief aangezien veel mensen door de medicijnen geen boek kunnen lezen. Tika heeft lichtjes de aandacht van de media getrokken. Zoals een interview bij de NPS op radio 5. Het was laat op de avond. Het AKN gebouw in Hilversum (AVRO, KRO, NCRV) lag er totaal verlaten bij. Slechts in één studio waren nog mensen aan het werk...daar moesten wij zijn (ik had Ibo meegenomen). Ik was zenuwachtig omdat het live was en het interview een half uur zou duren...daar begrepen ze niets van, ik had toch een boek geschreven !? Eenmaal in het hokje bij presentator waren de zenuwen snel voorbij. Na het interview werden we met de taxi van Hilversum naar Utrecht gebracht, we voelden ons echte VIPs. Dit interview kwam tot stand omdat op de informatiemarkt op 5 april een medewerker van het programma me aansprak nadat ik had voorgelezen.
Ik had nog de gegevens van een journaliste die me een jaar geleden voor Aan Viva Verteld had geïnterviewd. De uitgeverij heeft contact met haar opgenomen en zij heeft me nogmaals geïnterviewd en het resultaat aan de Mijn Geheim verkocht. Het blad zit overal in de leesmap...dus ik ben er erg blij mee. Ook komt er een artikel in UWV-perspectief. Dat is het blad voor alle cliënten van het UWV, dus alle WAO-ers en WW-ers in Nederland. Daar ben ik ook blij mee want die mensen zijn een belangrijke doelgroep. Er is voor dat artikel een heel gedreven fotograaf bij me langsgeweest, zijn naam is Jeroen Oerlemans. Hij schoot niet zomaar een portretje, maar probeerde echt iets van mijn karakter in de foto te leggen. Ik vond hem heel professioneel en zag later dat hij al eens een eervolle vermelding bij de World Press Photo heeft gehad met een foto tijdens de laatste Libanon-oorlog.
In het kader van de Tika-promotie moesten Ibo en ik natuurlijk ook de Utrechtse boekhandels langs...van de twaalf boekhandels wilden er drie wel een stapeltje hebben. Het regende die middag en de mensen achter de verschillende toonbanken vonden het geloof ik wel aardig dat wij binnenkwamen met een trolley vol Tika's, alleen het paste niet in het assortiment/ze hadden al veel te veel boeken in consignatie/ze waren lid van een keten en alles ging centraal. Uiteindelijk ligt Tika bij twee Bruna's en bij The Readshop bij mij in het winkelcentrum om de hoek. We hebben een persbericht gestuurd naar de Utrechtse lokale media maar daar heeft niemand op gereageerd. Aanstaande zaterdag doe ik een gezamelijk optreden met schrijver Bob de Ruiter in Arnhem, misschien worden we dan wel ontdekt door de Gelderse lokale media.
Intussen blijven de bemoedigende en enthousiaste reacties van lezers binnenstromen en is Tika gerecenseerd in OndersteBoven van de Cliëntenbond en in Alter, het blad voor cliënten van mijn psychiatrische instelling Altrecht. En de Psy, het blad voor personeel in de GGZ, heeft een recensie-exemplaar gevraagd, nu maar hopen dat ze er een recensie aan wijden... er staat ook nog een wedstrijd op www.ze.nl waar mensen een boek kunnen winnen.
Gisteren
op zondag 5 april was er een infomarkt op het Wilhelmina
Gasthuisterrein in Amsterdam Oud-West waar ik voor het eerst van mijn
leven heb voorgelezen uit eigen werk. Ik vond dat erg leuk, ik had een
stukje genomen over Tika in de isoleercel. Op donderdag 2 april heeft
nog een feestelijke borrel plaatsgevonden waar de vrijwilligers van
SCIP (de overkoepelende stichting van Tobi Vroegh) en mijn vrienden en
familie gezellig met elkaar gepraat hebben. Sinds het boek uit is krijg
ik bijna iedere dag mail van mensen die het hebben gelezen. Het is
opvallend dat ze allemaal mailen: ik heb het in één ruk
uitgelezen.
De presentatie op de Landelijke Dag van de VMDB heeft afgelopen zaterdag 14 maart plaatsgevonden. Het was een goede dag. Na twee lezingen over werk en inkomen en een koffiepauze, mocht ik het podium op. Ik heb mijn filmpje laten zien, de zaal was ontroerd. Mijn moeder kreeg daarna het eerste exemplaar uitgereikt. Er was nog gelegenheid om vragen te stellen over werk en inkomen. Daarna was het lunchpauze, ik heb gesigneerd. Veel bloemen en cadeaus gekregen. Daarna gingen Ibo en ik met de taxi naar huis.
Update 6 maart 2009
Gisteren is Tika van de drukker gekomen! Ik kon zelf niet in Amsterdam zijn maar mijn zus Foke is naar de uitgeverij gefietst. Zij heeft het eerste exemplaar gekocht. Vandaag wordt het boek als het goed is bij mij bezorgd. Er schijnen al aardig wat bestellingen binnen te komen. Leuk! En ik word ook nog 37 jaar vandaag.
Update 20 februari 2009
In een maand is er veel
gebeurd. De cover is opgemaakt en daarbij is besloten om de ondertitel
te laten
vervallen, omdat dat niet mooi stond. Dus nu staat er alleen een
liftend meisje
op de cover en de titel. Over de tekst op de achterflap is vandaag nog
overlegd tussen mij en Lea, de uitgeefster van Tobi Vroegh.
Als het goed is dan is de cover vandaag naar de drukker. Het binnenwerk
was daar maandag al. En komende maandag 23 februari stuurt de drukker
een proefdruk van het binnenwerk waar de uitgeverij dan van moeten
kijken of er geen pagina's scheefgedrukt zijn en dat soort dingen. Leuk
hoor, om te weten hoe een boek maken in zijn werk gaat. Hoe je een
kwartaalmagazine maakt weet ik, maar een boekproductie?
De foto op de cover is gemaakt door Mirande Pernambucq , en de auteursfoto door Katrien Mulder
Update
20 januari 2009
Vandaag is de inauguratie van Barack Obama,
Obama gefeliciteerd!
En bij
We hebben twee boekpresentaties gepland.
De eerste boekpresentatie wordt gehouden op een Landelijke Dag van de
Vereniging van Manisch Depressieven en Betrokkenen op zaterdag 14 maart
2009.
De locatie is De Musketon, Hondsrug
Na de pauze zijn er gespreksgroepen. Deze zijn in principe voor leden
van de
Vereniging. Maar uiteraard kun je je via zo'n gespreksgroep
oriënteren of een
lidmaatschap iets voor jou is. In dat geval kun je hier
de onderwerpen van de gespreksgroepen bekijken.
Aanmelden moet via het
bureau van de VMDB, zie voor de gegevens hieronder. De dag is om 16.00
uur
afgelopen. Kosten € 3,-
Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen
Kaap Hoorndreef 56-C, 3563 AV Utrecht
tel: 030-2803030 (elke werkdag van 10:00 - 14:00 uur)
fax: 030-2802880
e-mail: bureau@vmdb.nl
De tweede boekpresentatie wordt gehouden op donderdag 2 april
Update 10 december 2008
Er is sinds 10 november niets te melden...geduld is een
schone zaak. Je
kunt wel een scheurkalender
voor 2009
bestellen bij
Update 10 november 2008
Op 20 oktober was de laatste afspraak bij Tobi Vroegh.
Tika wordt ineens
verrassend concreet nu ze een echte coverfoto heeft gekregen
geschoten
door fotografe Mirande Pernambucq. Het is echt best gek dat
ik op mijn
achttiende manisch op de snelweg stond te liften, en dat die 'scene' nu
is
gefotografeerd voor de omslag van het boek, inclusief model en
beroepsfotograaf.
Het plan om het boek vóór het eind van het jaar
uit te brengen hebben we in
overleg laten varen. Het wordt nu begin volgend jaar. Zo heeft iedereen
wat
meer 'adem' om er een werkelijk prachtproduct van te maken. De titel is
overigens van 'Het zal de puberteit wel zijn' weer veranderd in 'Tika,
leven
met manisch-depressiviteit' vanwege dat het over manisch depressiviteit
gaat en
niet over de puberteit.
Update 10 oktober 2008
Ik ben weer bij Tobi Vroegh langsgeweest. Het boek komt
niet uit in
september, zoals eerder aangekondigd. Het loopt uit, zoals dat wel eens
gaat
tijdens zo'n proces. Ik heb het geredigeerde manuscript
meegekregen om te
kijken of ik het eens ben met de correcties. Dat geredigeerde
manuscript heb ik
inmiddels doorgenomen en mijn commentaar heb ik opgestuurd naar mijn
redacteur.
Op 20 oktober is er een nieuwe afspraak over de voortgang.
De schrijfclub in Woerden zit ook niet stil. We zijn van plan met zes
mensen
een boek te gaan schrijven.
Update 10 september 2008
Tijdsbeleving is in de wereld van een uitgeverij
volstrekt anders dan in
die van ons gewone stervelingen. Ik ben nog steeds in afwachting van
een nieuwe
afspraak. In de tussentijd ben ik lid geworden van een schrijversclub
in
Woerden en schrijf ik nieuwe artikelen voor de PLUSminus. Kortom, ik
probeer
niet vol ongeduld af te wachten maar door te gaan met schrijven!
Update 10 augustus 2008
Ik ben in afwachting van een nieuwe afspraak. Dan zal
het contract
officieel getekend worden. Hopelijk kan ik dan ook de coverfoto
bekijken. Mijn uitgever en ik zijn allebei op vakantie geweest
dus we
kunnen er weer fris tegenaan.
Update 10 juli 2008
We zijn eruit: de titel van het boek wordt Het zal de
puberteit wel zijn
Redacteuren, vormgevers en fotografen lopen zich warm.
Het boek verschijnt
in september.
Voor mij persoonlijk wordt het nu wel spannend. Ik moet er
aan wennen dat vanaf nu de uitgeverij optreedt als mijn agent. Ik hoef
dus niet
meer zelf na te denken over publiciteit etcetera. Althans het
mág wel, maar de
uitgeverij heeft de regie.
Ik ervaar het contact met de medewerkers van Tobi Vroegh als prettig.
Ze zijn
open en betrokken, en tegelijk duidelijk en zakelijk.
Update 10 juni 2008
We zijn druk aan het overleggen over titels. De drie kanshebbers zijn
Het zal de puberteit wel zijn
Tussen grenzenloos en hopeloos
Tika (al dan niet voorzien van een ondertitel)
Update 10 mei 2008
Het manuscript klaar. Over twee maanden hebben we weer afgesproken. Wat
gaat er
in die twee maanden gebeuren? De uitgeverij zal een contract maken, we
gaan op
zoek naar een goede coverfoto, we zijn nog niet uit over de definitieve
titel,
twee correctoren zullen met het groene boekje in de hand het hele
manuscript
doorlopen (dat kost de meeste tijd), er zullen offertes opgevraagd gaan
worden
bij drukkerijen, iemand gaat een flaptekst schrijven, kortom we zijn nu
echt in
de volgende fase.
Update 10 april 2008
Bij de uitgeverij kwam een nieuwe uitgever die zich eerst moest
inwerken, zodat
ik een paar maanden niets hoorde. Ik heb nu een lijst met voorstellen
voor
aanpassingen van de nieuwe uitgever. Die heb ik verwerkt en half april
zijn we
gaan zitten met uitgever, twee redacteuren en ik. Nog meer wijzigingen
werden
voorgesteld, voor een laatste keer ga ik zitten om die te verwerken.
Update 10 november 2007
Het verlossende telefoontje is gekomen: ze willen het uitgeven! Ik ben
naar de
Wenslauerstraat in Amsterdam geweest om kennis te maken
Update 10 september 2007
Ik ben het boek aan het herschrijven aan de hand van de aanwijzingen
die ik in
april 2007 gekregen heb van Tobi Vroegh.
Update 10 april 2007
Ik heb bericht gekregen van
Update november 2006
Naar mijn mening is het boek klaar. Ik heb het naar
acht uitgeverijen
gestuurd.
Update oktober 2006
Tussen 1990
en 2003 heb ik veel geschreven over manisch depressief zijn, zowel in
PLUSminus
als voor mezelf. Ik wilde graag een boek schrijven, maar had een
interne
blokkade: wie schrijft er nou een boek over zichzelf.
Enkele kennissen hebben mij overtuigd het toch te doen. Ik ben het
materiaal
dat ik al had gaan uitzoeken. Het verhaal van de liftreis naar Spanje
stond al
kant en klaar in de computer. De studententijd moest ik voor een deel
reconstrueren.
Ik had daar wel herinneringen aan, maar het boek moest gaan over iemand
met een
manisch depressieve stoornis en niet over de avonturen van een
studentenhuis.
Dat was het moeilijkste: bepalen wat met het verhaal te maken had en
wat niet.
Gelukkig hebben drie vriendinnen mee willen lezen. Zo werden de
grootste
uitweidingen wat ingeperkt en weidde ik over andere dingen juist meer
uit. In
totaal heb ik drie jaar aan het boek gewerkt.